วันอังคารที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2559

เด็กสาวกับฝูงหมาป่า พระจันทร์เต็มดวงคืนวันนั้น

           ระจันทร์เต็มดวงคืนวันนั้น ดูเหมือนเป็นวันหนึ่งที่สายลมพัดเย็นยะเยือกรอบหุบเขากลางป่าลึก ฉันได้ยินเสียงกรีดร้องของเด็กสาว พร้อมๆ กับร้องขอความช่วยเหลือ "ช่วยหนูด้วยค่ะ มีใครอยู่แถวนี้บ้าง" เสียงของเธอเด็กสาวผู้น่าสงสารดังจนขนหัวลุก แต่ฉันไม่สามารถช่วยเธอได้จริงๆ ฉันพยายามตั้งใจฟังและจ้องมองอีกครั้ง ภาพที่อยู่เบื้องหน้าเด็กสาวผู้น่าสงสารกำลังวิ่งหนีตายฝ่าทุ่งหญ้าเข้าไปในไร่ข้าวโพด และสิ่งที่ตามหลังเธอมานั้นช่างเป็นภาพที่น่ากลัวและหดหู่จริงๆ เพราะฝูงหมาป่านับสิบตัวกำลังวิ่งไล่ตามหมายขย้ำเธอ
โอ๊วช่างน่าสงสารเธอจริงๆ.....
น้ำตาฉันไหลรินจนเลอะสองแก้ม ได้แต่สวดมนต์ภาวนาในใจอ้อนวอนต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ขอให้มีใครก็ได้ออกมาช่วยเด็กสาวเคราะห์ร้ายคนนี้ให้รอดพ้นจากการเป็นเหยื่อของบรรดาหมาป่าฝูงนี้ทีเถอะ เพราะฉันเองหดหู่กับภาพที่เห็นอยู่เบื้องหน้าเหลือเกินแล้ว
แม้อยากช่วยเธอ แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร.....
ภายในไร่ข้าวที่สูงท่วมหัวและรกทึบ เด็กสาวทั้งเดินและวิ่งหนี บางครั้งล้มลง แต่เธอก็ลุกขึ้นวิ่งใหม่ เสื้อผ้าของเธอดูมอมแมม ส่วนฝูงหมาป่าได้กระจายกันตามกลิ่นเธออย่างไม่ลดละเช่นกัน แน่นอนว่าพวกมันคงไม่ปล่อยให้เหยื่ออย่างเด็กสาวเคราะห์ร้ายคนนี้
หนีรอดไปได้ง่ายๆ อย่างแน่นอน.....
เด็กสาวเคราะห์ร้ายกัดฟันวิ่งต่อ พร้อมๆ กับพูดกับตัวเองว่า "พ้นแนวไร่ข้าวโพดก็จะถึงหมู่บ้านแล้ว เราคงรอดตาย" เธอวิ่งและยังคงวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต แม้จะดูอ่อนเรี่ยวแรงอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่ด้านหลังของเธอระยะทางไม่ถึงร้อยเมตร เห็นได้ชัดว่าฝูงหมาป่าไล่หลังเธอมาติดๆ เช่นกัน โอ๊วช่างเป็นภาพที่หดหู่เหลือเกิน ฉันตัดสินใจปิดทีวีเพื่อหยุดฝูงหมาป่า อย่างน้อยก็ไม่เห็นเหตุการณ์ข้างหน้าที่จะเกิดขึ้น...
ในที่สุดก็คิดได้ว่าจะช่วยเด็กสาวเคราะห์ร้ายอย่างไร.....
                                   พุ ศิลป์ปิ่น
**************************************************

วันอังคารที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2559

เล่ห์เหลี่ยมจิ้งจก วิถีบนต้นไม้ใหญ่




ต้นไม้ใหญ่กลางป่าทึบในคืนฝนตกโปรยปราย วิถีบนต้นไม้ใหญ่แห่งนี้สรรพสัตว์ที่อาศัยอยู่ก็ยังดำเนินไปเหมือนอย่างทุกวัน ตุ๊กแกตัวผู้ลายจุดสีส้มอาศัยอยู่ที่ต้นไม้กำลังรอหาอาหาร หวังเพียงแมลงหลงมาสักตัวสองตัว
เพื่อกินรองท้องแก้หิว !!
ส่วนอีกด้านหนึ่งของต้นไม้ ก็มีจิ้งจกตัวผู้เกาะต้นไม้อยู่ เพื่อรออาหารที่เป็นแมลงเหมือนกัน ทันใดนั้นผีเสื้อราตรีก็บินมาเกาะที่ต้นไม้นั้นโดยที่มันไม่รู้เลยว่ามัจจุราชกำลังคืบคลานมาหามัน เพราะทั้งตุ๊กแกและจิ้งจก
กำลังหมายตาเหยื่ออย่างผีเสื้อเหมือนกัน !?
ขณะที่ตุ๊กแกกำลังคืบคลานหมายขย้ำเหยื่อ จิ้งจกจึงใช้ปัญญาออกอุบายด้วยการร้องทักจก จก จก จก เมื่อตุ๊กแกได้ยินเสียงจึงตะโกนถามจิ้งจกว่าแกร้องทักทำไม จิ้งจกจึงตอบว่าอย่าไปกินผีเสื้อเลย ตุ๊กแกทำหน้าสงสัย แล้วจึงถามว่า
ทำไมถึงไม่อยากให้เรากินผีเสื้อ !!
จิ้งจกจึงตอบว่าท่านไม่ต้องรู้เหตุผลหรอก เชื่อเราเถอะ ขนาดมนุษย์ถูกเราทักยังต้องฉุดคิด และเราได้ทักท่านแล้วนะ เมื่อได้ยินเช่นนั้น ตุ๊กแกจึงเกิดอาการกลัว ไม่กล้ากินเหยื่ออย่างผีเสื้อ
และต้องยอมถอยหนีไปในที่สุด !?
ผีเสื้อจึงบินเข้ามาหาจิ้งจกและกล่าวขอบคุณที่ช่วยชีวิตมัน "ขอบคุณท่านจิ้งจกมากที่ช่วยชีวิตเรา" จิ้งจกจึงตอบว่าเราไม่ได้ช่วยชีวิตใครหรอกนะ ที่ร้องทักไปเพราะกลัวตุ๊กแกมาแย่งอาหารเราแค่นั้นเอง
เสร็จสิ้นการสนทนา จิ้งจกกระโดดงับผีเสื้อจนขาดใจ...!!!
                                           พุ ศิลป์ปิ่น
*****************************************************